Mika

Invasie van Amsterdam afgelopen weekend. Dat klinkt overigens erger dan ‘t was.  Op de plek waar zeven huisjes sinds 1800 rustig aan de Franekervaart staan, bezochten een paar rasechte Amsterdammers Friesland. Je zou zeggen: Afsluitdijkje over en bij de volgende bocht rechts, maar waar ze in Tha Big City feilloos de weg weten te vinden, verdwalen

That’s the question. Kijk, als ik om advies vraag, dan hoef je mij maar één keer te vertellen wat er moet gebeuren. Toen Guy de permacultuurman mij zodoende vroeg een paadje te maken en met die grond de tuin op te hogen, ben ik als een dolle stier aan het spitten gegaan. Tegen de tijd

That’s the question. Vroeger thuis, had m’n moeder een schoffel. Een lange (veel te zware) stok met zo’n klein, vlak, schuin ijzertje eronder. De stok van het apparaat stak voor m’n gevoel twee meter boven me uit. Ik heb ‘t ding nog nooit goed kunnen hanteren. In de perkjes het onkruid weg schoffelen; de overbuurvrouw

Guy keek nog eens naar de rechte lijn boomstammetjes die ik over de lengte van mijn tuintje had gelegd. Daaroverheen had ik dakpannen geplaatst. Een soort oranje afscheidingslijn. Afgelopen zomer was dat in gedachten mijn persoonlijke start met permacultuur geweest: LINKS de grond bewerken. RECHTS een paadje. Punt.  De dakpannen zullen Guy vermoedelijk een raadsel

Onder het motto: ‘Davinckie doet duurzaam ~ en heeft nog een lange weg te gaan’, plaats ik blogs over de stap mijn groene grastuin om te toveren tot een permacultuurtuintje. Voor degenen die nog niet met de term ‘permacultuur’ bekend zijn: ‘Het doel van permacultuur is een samenwerking tussen de mens en haar omliggende natuur,

Dacht je dat de winter voorbij was, komt er nog een staartje aan. Ik vind alles best, zolang ik de ijzers maar kan onderbinden, maar zo ver is het nog niet. Het water stroomt al golvend voorbij. Oostenwind. Guur. En de sneeuw waait horizontaal voor m’n ramen langs. It giet nog net oan. Voor mijn

De eerste dag zat ik achter een bureau dat niet van mij was; zo voelt dat tenminste, als je ergens nieuw bent. Ik keek uit op een prachtig park. Tegenover me zat een collega. Achter haar nog twee. Achter mij nog twee. Met zes man op een kamer, dan heb je het toch echt over

Was u mij zestien jaar geleden tegengekomen, dan had u de indruk van me gekregen dat ik NIET van de Friese taal houd. Op ‘Friese verjaardagen’ ging ik dikwijls de discussie aan en stelde de vraag waarom ik als Hollander Fries zou moeten leren. U moet weten: ik verstond er gewoon geen snars van. Ik

Ik ben een vervent sproeier. PATS! Eén vliegje kapot op de ruit en ik gooi de sproeiers al aan. Skwiek’n skwiek’n skwiek’n en ik heb weer goed zicht. Nu fiets ik sinds een week met een snelheid van 25 km per uur door het Friese land. REKEN maar dat zich al heel wat vliegjes kapot