Mika

Meester van de vierde klas, leave, De eerste vraag die in me opkomt bij deze aanhef is: kan ik je wel lieve noemen? Maar ik heb mijzelf beloofd dat ik elke afscheidsbrief die ik schrijf, aan vriend of vijand, begin met een warme groet. Niet om met een witte vlag in de hand aan te komen

Simen leave, Als ik had geweten dat Mimi zou vertrekken, voorgoed, wat had ik dan eigenlijk nog tegen haar gezegd? Er gaat geen dag voorbij dat ik daar niet over nadenk. Te laat. Zij is voorbij. En sinds haar vertrek doe ik wat ik al veel eerder had moeten doen. Afscheid nemen, terwijl ik nog

Simen, mijn dierbare vriend, werd in juni 2015 88 jaar. Ik dronk die dag in plaats van een tripelbiertje een groene wijn, omdat ik in Portugal was. Vino Verde ~ en ik hief het glas op mijn West-Friese stadsgenoot, mijn ‘freon’, zoals we dat hier in Friesland zeggen, die net zo van die aanvankelijk onverstaanbare taal houdt

Het jaar waarin ik Simen ontmoette, woonde ik nog in Dokkum. Op het keerpunt van de Elfstedentocht. Overigens: nooit een schaatser voorbij zien komen in mijn tijd. Ik leef in een wereld waarin ijs smelt en de zeespiegel stijgt. De vraag is dus wanneer dat souterrain in Dokkum ooit weer onder water komt te staan.

Ik kwam hem tegen op straat, hartje winter. Mijn vingers waren zoals gewoonlijk reeds afgestorven, gevoelloos en geel als een lijk. Daar liep hij. Naar de bushalte. De stad liet zich van zijn slechtste kant zien, kaal en koud. De straten waren glad. Sneeuw was veranderd in ijs. Hij droeg een lange jas uit oorlogstijden.

Onder een (half) pseudoniem schreef ik in 2015 flessenpostbrieven. Een aantal verhalen publiceer ik op deze site, om het als online document te bewaren. Ik schreef mijn brieven, stopte ze in een fles, sloot die af ~ en liet ze achter. Ik schreef verhalen, over mensen die ik ken of heb gekend. Het was een