May 2013

That’s the question. Kijk, als ik om advies vraag, dan hoef je mij maar één keer te vertellen wat er moet gebeuren. Toen Guy de permacultuurman mij zodoende vroeg een paadje te maken en met die grond de tuin op te hogen, ben ik als een dolle stier aan het spitten gegaan. Tegen de tijd

That’s the question. Vroeger thuis, had m’n moeder een schoffel. Een lange (veel te zware) stok met zo’n klein, vlak, schuin ijzertje eronder. De stok van het apparaat stak voor m’n gevoel twee meter boven me uit. Ik heb ‘t ding nog nooit goed kunnen hanteren. In de perkjes het onkruid weg schoffelen; de overbuurvrouw

Guy keek nog eens naar de rechte lijn boomstammetjes die ik over de lengte van mijn tuintje had gelegd. Daaroverheen had ik dakpannen geplaatst. Een soort oranje afscheidingslijn. Afgelopen zomer was dat in gedachten mijn persoonlijke start met permacultuur geweest: LINKS de grond bewerken. RECHTS een paadje. Punt.  De dakpannen zullen Guy vermoedelijk een raadsel