De angst voorbij…

De jonge vrouw vraagt hem: “Bent u bang om te sterven?” 

“Ja.”

“En als u dat niet zou zijn… Hoe zou uw leven er dan uitzien?” 

Vragend kijkt hij haar aan en het blijft stil. Alsof het überhaupt een optie is; niet bang zijn om te sterven. 

“Bent u bang voor ziekte?” 

“Ja.” 

“En als u dat niet zou zijn… Hoe zou uw leven er dan uitzien?” 

Vragend kijkt hij haar aan en het blijft stil. Alsof het überhaupt een optie is; niet bang zijn voor ziekte. 

Hij gromt: “Ik vind het prima om dood te gaan, maar niet aan dat virus!” 

“En als u nou niks te zeggen heeft over de oorzaak van uw dood… Hoe zou uw leven er dan uitzien?” 

Vragend kijkt hij haar aan en het blijft stil. Alsof het überhaupt een optie is; dat je iets níet in de hand hebt.

De omgekeerde wereld: in de veronderstelling zijn dat controle bestaat. Controle zou best eens een synoniem kunnen zijn voor angst. 

De vader van de oude man stierf zomaar op een dag aan een acute ontsteking in het lichaam. Het ultieme voorbeeld dat de dood altijd onaangekondigd komt, geen rekening houdend met gezinssituatie, leeftijd en of het moment wel het juiste is. Dat is het nooit. Vanuit de ogen van de mens komt de dood nooit op het juiste moment. 

Als over de dood vervolgens nooit meer gesproken wordt, als over het geliefde lichaam dat in de kist lag met geen woord meer wordt gerept, dan ontstaat het idee dat de dood iets heel slechts is. Dan ontstaat het idee dat de dood ons iets afneemt en ons iets verschrikkelijks aandoet. Onacceptabel! Daar moeten we tegen vechten! We moeten vechten om in leven te blijven! We moeten vechten om de dood voor te blijven! 

Wat gebeurt er als we het sterven omarmen en daarmee het leven? Wat gebeurt er bovendien, als wij ons horloge afdoen en leven zonder tijd? Ouder worden we toch wel. 

De jonge vrouw vraagt hem nogmaals: “Als u niet bang zou zijn om te sterven… Hoe zou uw leven er dan uitzien?” 

De oude man pakt het porseleinen kopje van de schotel en neemt een slok donkere thee. Kleine blauwe bloemetjes sieren het kopje. Vergeet-me-nietjes.

“Vrij”, antwoordt hij. 

“En als u niet bang zou zijn voor ziekte?” 

“Dan zou ik me rustiger voelen. Misschien zou ik zelfs wel beter slapen, want in de nacht ben ik bang. Ik ben bang dat ik Alzheimer krijg. Misschien heb ik het zelfs al, want ik vergeet zoveel weet je, ik vergeet zó veel!” 

“En als u nou niets te zeggen heeft over de oorzaak en het moment van uw sterven, hoe zou uw leven er dan uitzien?”

“Dan zou ik het leven laten komen zoals het komt, zonder vrees.” 

Vrij leven.
Vol vertrouwen. Zonder angst. 

De jonge vrouw omhelst de oude man en fluistert in zijn oor: “De dood heeft je nog niet gehaald, dus dit is precies het goede moment om te leven. Hier en nu! Grijp je kans!” 

Zijn tafel ligt vol met kranten waarop dikke zwarte koppen vertellen dat het verboden is om met meerdere mensen samen te zijn en dat de gepaste afstand 1,5 meter is. De oude man omsluit het gezicht van de jonge vrouw met zijn beide knokige handen en kust behoedzaam en zacht haar wang. “Wat fijn dat je langsgekomen bent, ook al durfde ik het eerst niet aan.” Zij legt haar handen over de zijne en fluistert in zijn oor: “Wie weet, ga ik wel eerder dood dan jij. Dat hebben we nu eenmaal niet in de hand.” “Als je het maar laat!!”, roept hij. 

De oude man staat op, schuifelt naar zijn cd-speler en legt er een zilveren schijf in. De de stem van Elske de Wall klinkt door de kamer, op de muziek van Leonard Cohen: “Dûnsje my de leafde út.’ Hij knipoogt naar haar, pakt haar hand en met kleine pasjes dansen ze dicht tegen elkaar aan door zijn kamer. 

Ja, laten we toch vooral blijven dansen! 

Dûnsje my de eangst foarby…

Dûnsje my dyn moaiste leafste fjurrichste djipte yn

Dûnsje my de eangst foarby en bring my feilich binnen

Flean mei my de loft yn as in fûgel mei syn bút

Dûnsje my de leafde út

Dûnsje my de leafde út

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Anti-spam sommetje *

Scroll to Top